header-ps1

ΓΡΑΜΜΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ 2810390708

Η επίδραση της κοινωνικο- οικονομικής κρίσης στην ψυχική υγεία είναι αξιοσημείωτη. Η εργασιακή ανασφάλεια, η ανεργία,  η υπερχρέωση και η στεγαστική αβεβαιότητα αποτελούν ενδεικτικές καταστάσεις της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας, που συντελούν στην ενίσχυση ενός γενικευμένου αισθήματος  ανασφάλειας, αβοηθησίας και αβεβαιότητας. Εν μέσω τέτοιων περιόδων έχει παρατηρηθεί το εξής «παράδοξο»: Ενώ οι απαιτήσεις σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας αυξάνονται, εξαιτίας των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες, η παροχή τους μειώνεται. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι τηλεφωνικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας συχνά καλούνται να καλύψουν αυτό το κενό, η απήχηση των οποίων είναι ευρεία κυρίως λόγω του χαμηλού τους κόστους, της εύκολης πρόσβασης καθώς και της διασφάλισης της ανωνυμίας. Η τηλεφωνική συνομιλία λοιπόν, λειτουργεί αφενός ως μέσο αποφόρτισης εντάσεων και αφετέρου ως κανάλι διοχέτευσης επιστημονικά έγκυρων πληροφοριών σχετικά με ζητήματα που άπτονται της ψυχικής υγείας με σκοπό την αποτελεσματική αντιμετώπιση της ψυχοπαθολογίας που πιθανόν να αναδύεται.
 
Λαμβάνοντας υπόψιν τα προαναφερθέντα και διαπιστώνοντας την έλλειψη τέτοιου είδους υπηρεσιών στην τοπική κοινωνίας της Κρήτης, η Ο.Ε.Β.Ε.Ν.Η προέβη το 2012 στην σύσταση της Γραμμής Ψυχολογικής Υποστήριξης (2810-390708). Παρά το γεγονός πως ο αρχικός σχεδιασμός της Γραμμής αφορούσε στα μέλη της ομοσπονδίας και στις οικογένειες αυτών, στα χρόνια λειτουργίας της υπηρεσίας, αναδείχθηκε η ανάγκη εξυπηρέτησης αιτούντων υποστήριξης τόσο από της ευρύτερη κοινωνίας της Κρήτης, όσο και από τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.
 
Η Γραμμή Ψυχολογικής Υποστήριξης λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή, 10:00 – 14:00, με αστική χρέωση από σταθερά και κινητά. Στελεχώνεται από ψυχολόγο και διασφαλίζεται το απόρρητο των συνομιλιών. 
 
Η Γραμμή Ψυχολογικής Υποστήριξης παρέχει: 
  • Ψυχολογική και συναισθηματική στήριξη 
  • Συμβουλευτική
  • Επιστημονικά τεκμηριωμένη πληροφόρηση γύρω από ζητήματα που αφορούν στην ψυχική υγεία και ασθένεια
  • Ενημέρωση και πιθανή παραπομπή σε Δημόσιες Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας για περαιτέρω βοήθεια
Αρχές λειτουργίας της Γραμμής
  • Οι συνομιλίες δεν καταγράφονται και είναι εμπιστευτικές.
  • Δεν ζητείται κανένα άλλο προσωπικό στοιχείο πέρα από εκείνα που είναι απαραίτητα τόσο για την παροχή της κατάλληλης υποστήριξης, όσο και την διεξαγωγής συμπερασμάτων με σκοπό την βελτίωση των υπηρεσιών της Γραμμής
  • Ο χειρισμός των θεμάτων διέπεται πάντα από σεβασμό στην προσωπικότητα, την διαφορετικότητα και στα δικαιώματα του ανθρώπου που καλεί. 
Σε ποιους απευθύνεται;
 
Η Γραμμή Ψυχολογικής Υποστήριξης απευθύνεται σε οποιονδήποτε νιώθει την ανάγκη να μιλήσει και να ζητήσει υποστήριξη για ζητήματα ψυχικής υγείας που απασχολούν τον ίδιο ή πρόσωπα του περιβάλλοντός του. 

Η σημασία του παιχνιδιού στην παιδική ηλικία

 

Το παιχνίδι αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές δραστηριότητες στην αναπτυξιακή πορεία του παιδιού. Αρχίζει αυθόρμητα από τη βρεφική ηλικία και συμβάλλει στην οργάνωση του εαυτού , στη σωματική, γνωστική, ψυχοσυναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει την ευκαιρία να δράσει ελεύθερα, να εξερευνήσει τον υλικό κόσμο, να αναπτύξει τη γλωσσική του ικανότητα, να εκφράσει ανάγκες και συναισθήματα και να αισθανθεί ευχαρίστηση. Αποτελεί ευκαιρία για το παιδί να αναπτύξει τις ικανότητές του, να μάθει να κοινωνικοποιείται και να συνεργάζεται. Θεωρείται βασικό στοιχείο για τη θεμελίωση των καλών σχέσεων μεταξύ γονιών και παιδιών και γενικότερα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων. Μέσω του παιχνιδιού επίσης δίνεται η ευκαιρία στο παιδί να εκφράσει την επιθετικότητά του σε ένα οικείο περιβάλλον χωρίς τον κίνδυνο της τιμωρίας.
Ανάλογα με το επίπεδο της γνωστικής και συναισθηματικής ανάπτυξης, το παιδί έχει την ικανότητα να ανταποκρίνεται σε διαφορετικά είδη παιχνιδιού, όπως είναι το κινητικό ή διερευνητικό παιχνίδι, το συμβολικό παιχνίδι και το παιχνίδι κανόνων.
Σημαντικοί θεωρητικοί υποστηρίζουν ότι παιχνίδι ξεκινάει από τους πρώτους μήνες της ζωής και παρατηρείται στην επικοινωνία μητέρας-βρέφους. Από πολύ νωρίς επιτυγχάνεται μέσω της βλεμματικής επαφής, των εκφράσεων του προσώπου, των κινήσεων και των φωνητικών ανταλλαγών στο πλαίσιο της μητρικής ομιλίας. Έτσι, στο πλαίσιο μιας αμοιβαίας ικανοποιητικής αλληλεπίδρασης, τα βρέφη μπορούν να συμμετάσχουν ενεργά σε παιχνίδι με τη μητέρα όχι μόνο ως αποδέκτες της μητρικής συμπεριφοράς αλλά και ως «καθοδηγητές» της, αντιδρώντας στην ποιότητα της επικοινωνίας. Αυτά τα παιχνίδια επικοινωνίας παρέχουν τη δυνατότητα στο βρέφος να νιώσει ασφαλές και συμβάλλουν στη δημιουργία δεσμού γονέα-βρέφους. Επίσης αυτές οι συμπεριφορές περιέχουν κίνητρα και συναισθήματα που ρυθμίζουν τις επαφές και τις σχέσεις με τους άλλους.
Σύμφωνα με τον J. Piaget, στο στάδιο που παρατηρείται το κινητικό και διερευνητικό παιχνίδι (από τη γέννηση έως την απόκτηση του λόγου), η συμπεριφορά του παιδιού χαρακτηρίζεται από την επιθυμία κίνησης και τη χαρά που του δίνει αυτή και από την επαφή του με τα αντικείμενα. Έτσι λοιπόν, στη αρχή παίζει με το σώμα του (κουνάει χέρια, πόδια κ. τ. λ.) και αποκτά σιγά σιγά τον έλεγχο των κινήσεων του. Στη συνέχεια μαθαίνει να κινείται στο χώρο (να μπουσουλάει) και αποκτά ευχαρίστηση μέσα από αυτό. Όσον αφορά στο παιχνίδι με τα αντικείμενα, παρατηρούνται συμπεριφορές όπου το μωρό πιάνει και βάζει στο στόμα του διάφορα αντικείμενα, πετάει κάτω ένα παιχνίδι και ο γονέας του το επιστρέφει, χτυπάει κάτι κ. τ. λ. Στη φάση αυτή, αυτός ο τρόπος παιχνιδιού προσφέρει στο παιδί τη δυνατότητα να μαθαίνει να συντονίζει τις κινήσεις του αλλά και να διερευνά τις ιδιότητες των αντικειμένων (σχήμα, βάρος, υφή κ. τ. λ.).
Στο στάδιο που παρατηρείται το συμβολικό παιχνίδι (από την απόκτηση του λόγου έως τα 6 με 7 χρόνια), τα παιδιά χρησιμοποιούν αντικείμενα όχι μόνο με τη συμβατική τους χρήση αλλά και συμβολικά, προσαρμόζοντάς τα στις ιδέες και τις ανάγκες τους. Για παράδειγμα, ένα χαρτόκουτο μπορεί να γίνει σπίτι, ένα μολύβι να γίνει κατσαβίδι κ.α. Στο στάδιο αυτό εξαιρετικά σημαντικός φαίνεται να είναι η συμπεριφορά της μίμησης. Δηλαδή, τα παιδιά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, μπορεί να μιμούνται πως μιλάει ο μπαμπάς ή πως τρώει η μαμά . Χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι επίσης και η υπόδηση ρόλων. Για παράδειγμα μπορεί ένα κορίτσι να αποκτά το ρόλο της μαμάς ταΐζοντας την κούκλα της ή ένα αγόρι το ρόλου του γιατρού χρησιμοποιώντας ένα παιχνίδι-στηθοσκόπιο επάνω στον αγαπημένο του αρκούδο. Το συμβολικό παιχνίδι ικανοποιεί συναισθηματικές και νοητικές ανάγκες και είναι καθοριστικό για την κοινωνικοποίηση των παιδιών. Τα παιδιά μπορούν να εκφράσουν συναισθήματα και επιθυμίες και να δοκιμάσουν ρόλους της καθημερινής ζωής.
Στην ηλικία των 6 με 7 ετών, τα παιχνίδια αρχίζουν να αποκτούν συγκεκριμένη δομή , οργάνωση και οριοθετημένους κανόνες οι οποίοι πρέπει να γίνονται αποδεκτοί και να τηρούνται από τους συμμετέχοντες (παιχνίδια όπως το κρυφτό κ.α.). Αυτού του είδους τα παιχνίδια θα μπορούσαν να οριστούν ως μια προετοιμασία για τη ζωή, αποτελώντας μοντέλα της κοινωνικής οργάνωσης. Τα παιχνίδια αυτά είναι μια πρώιμη μορφή των κοινωνικών θεσμών γιατί παραμένουν τα ίδια όπως παραδίνονται από γενιά σε γενιά. Παρέχουν μια υπάρχουσα δομή κανόνων για τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφέρονται τα παιδιά σε συγκεκριμένες κοινωνικές περιστάσεις. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τις επιθυμίες και τη συμπεριφορά τους σε ένα κοινωνικά προσυμφωνημένο σύστημα.
Έτσι λοιπόν μέσα από το παιχνίδι το παιδί:
-Εξερευνά τον εαυτό του και τις ικανότητές του,
-Διερευνά τον πραγματικό κόσμο και τα χαρακτηριστικά του,
-Εμπλουτίζει τις γνώσεις του,
-Αποκτά υπευθυνότητα και δεξιότητες συνεργασίας,
-Οικοδομεί αξίες της κοινωνικής ζωής,
-Αποκτά την ικανότητα επιμονής σε μια δραστηριότητα,
-Μαθαίνει να αναγνωρίζει και να κατανοεί τις πράξεις και τα συναισθήματα των άλλων,
-Συνειδητοποιεί τη σημασία αλλά και την αποτελεσματικότητα της συλλογικής προσπάθειας,
-Μαθαίνει πώς να συμπεριφέρεται σε συγκεκριμένες κοινωνικές καταστάσεις κ.α.
Το παιχνίδι μπορεί να γίνει το σημείο επαφής από όπου θα ξεκινήσει η κατανόηση και η επικοινωνία μεταξύ γονέων και παιδιών. Η κατάκτηση αυτή της σχέσης κατανόησης θα αποτελέσει τη βάση για την επικοινωνία στις μετέπειτα ηλικιακές φάσεις (π.χ. εφηβεία).
Έτσι, τα παιδιά παρόλο που μπορούν και παίζουν μόνα τους, έχουν ανάγκη από την παρέα των γονιών ή κάποιου άλλου ατόμου ως συντρόφου στο παιχνίδι τους. Εξάλλου το παιχνίδι δεν αποτελεί πηγή ευχαρίστησης μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους γονείς. Ρόλος των γονιών είναι να διαμορφώνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο το παιδί μπορεί να παίξει ελεύθερα και αυθόρμητα, χωρίς να επιβάλλουν τις δικές τους επιθυμίες και ανάγκες αλλά ενθαρρύνοντας τον αυθορμητισμό και την πρωτοβουλία του παιδιού.

Συμπεραίνουμε ότι, η παρουσία παιχνιδιού στα παιδιά θεωρείται ένδειξη ψυχικής υγείας και η απουσία του μπορεί να αποτελέσει ένδειξη κάποιας ψυχικής δυσλειτουργίας τόσο σε προσωπικό όσο και σε διαπροσωπικό επίπεδο. Στην περίπτωση λοιπόν που οι γονείς παρατηρήσουν κάποια δυσκολία ή ακόμη και απουσία του παιχνιδιού, η γνώμη ενός ειδικού μπορεί να φανεί εξαιρετικά χρήσιμη.


InterNus - ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ & ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Σχέσεις Εξάρτησης

Συχνά στο οικογενειακό περιβάλλον, στις ερωτικές και φιλικές σχέσεις συναντάμε άτομα που δεν μπορούν να ζήσουν, χωρίς την παρουσία αυτών των ανθρώπων που ονομάζουν μέρος του εαυτού τους ή που δεν κάνουν τίποτα με ευχαρίστηση, αν αυτοί δεν συμφωνούν με την επιλογή τους, εκδηλώνουν νοσηρή εξάρτηση από τα αγαπημένα τους πρόσωπα, όπου πιο συγκεκριμένα ονομάζεται συναισθηματική εξάρτηση.
Η συναισθηματική εξάρτηση είναι μία ψυχική κατάσταση, κατά την οποία δύο ή περισσότερα άτομα χάνουν τα όρια μεταξύ του εαυτού τους και του άλλου, με τον οποίο σχετίζονται και δεν μπορούν να διακρίνουν τι είναι δικό τους και τι όχι. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της κατάστασης είναι να μπερδεύουν τις επιθυμίες τους με τις επιθυμίες του άλλου ή τα συναισθήματά τους με τα συναισθήματα του άλλου.
Η επιθυμία του αγαπημένου προσώπου γίνεται δική τους επιθυμία, ενώ παράλληλα φορτώνονται και τα δικά του συναισθήματα, τα οποία στην καλύτερη περίπτωση είναι φόβοι, αγωνίες, στεναχώριες, ενώ στη χειρότερη είναι συμπλέγματα προσωπικής φύσης, τα οποία ασφαλώς ενέχουν ψυχολογικά τραύματα και εσωτερικές συγκρούσεις ποικίλου περιεχομένου. Η συναισθηματική εξάρτηση γίνεται αιτία ψυχικών επιμολύνσεων, οι οποίες φυσικά εκθέτουν σε διάφορους κινδύνους τον καθένα από μας.
Η υγιής εξάρτηση της αγάπης όμως είναι διαφορετική από την συναισθηματική εξάρτηση. Κάποια άτομα αναπτύσσουν εξαρτημένη προσωπικότητα. Κάτι που μπορεί να οφείλεται σε ένα δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον όπου μεγάλωσαν με απόντες ή απορριπτικούς γονείς που δεν τους πρόσφεραν την αποδοχή και συναισθηματική ασφάλεια που χρειάζονταν καθώς σε συναισθηματικά κενά του ίδιου του ατόμου, στην έλλειψη αυτοπεποίθησης και κατ' επέκτασην σε χαμηλή αυτοεκτίμηση .
Ο άνθρωπος με εξαρτημένη προσωπικότητα έχει την βαθιά πεποίθηση ότι δεν μπορεί να πορευτεί μόνος. Δεν έχει μάθει να καλύπτει τις βασικές του συναισθηματικές ανάγκες αυτόνομα και βασίζεται αποκλειστικά στους άλλους για να πετύχει μια εσωτερική ισορροπία. Δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και έχει παθητική στάση στην αντιμετώπιση πρακτικών προβλημάτων, ζητώντας από τους άλλους να τα λύσουν γι' αυτόν. Φοβάται τη μοναξιά και θα κάνει οτιδήποτε για να την αποφύγει ενώ παράλληλα δημιουργεί σχέσεις ωθούμενος από τον φόβο της μοναξιάς.
Χαρακτηριστικά σημάδια εξάρτησης στο άτομο

  • Δυσκολία λήψης καθημερινών αποφάσεων χωρίς τις συμβουλές και τη διαβεβαίωση από άλλους κάτι το οποίο έχει ανάγκη σε υπερβολικό βαθμό
  • Έχει ανάγκη να αναλαμβάνουν οι άλλοι την ευθύνη για τους περισσότερους από τους μείζονες τομείς της ζωής του
  • Ασχολείται έντονα και εξωπραγματικά με το φόβο της εγκατάλειψης ένα συναίσθημα που ακινητοποιεί το άτομο και του προκαλεί πανικό
  • Το άτομο νιώθει δυσαρέσκεια στην καθημερινότητά του ή νιώθει ανήμπορο όταν είναι μόνο του, εξαιτίας υπερβολικών φόβων ότι είναι ανίκανο να φροντίσει τον εαυτό του και να χρειάζεται πάντα κάποιον δίπλα του να τον βοηθά και να τον καθοδηγεί
  • Έμμονες ιδέες και συνεχής επικοινωνία στα άτομα που έχουν συνεξάρτηση
  • Φόβος και αποφυγή αποχωρισμού των οικείων προσώπων για μικρά ή μεγάλα χρονικά διαστήματα
  • Η συναισθηματική διάθεση εξαρτάται πάντα από άλλα πρόσωπα οικογενειακού ή φιλικού περιβάλλοντος
  • Φόβος αλλαγής- δυσπροσαρμοστικότητα
  • Παθητικότητα -Αδυναμία λήψης πρωτοβουλιών και αποφάσεων
  • Συνεχής αναζήτηση επιβεβαίωσης και επιβράβευσης
  • To άτομο προσπαθεί να ικανοποιεί σε υπερβολικό βαθμό τις ανάγκες και τις επιθυμίες του άλλου προκειμένου να είναι αποδεκτό και να μην το απορρίψει
  • Άρνηση και αποφυγή της αληθείας για τη δυσλειτουργικότητα της σχέσης
  • Διαρκής αναζήτηση ερωτικού παρτενέρ, νέας σχέσης ή συντρόφου
  • Συνεχής ανάγκη σεξουαλικής επαφής
  • Συνεχής ανάγκη επικοινωνίας με το σύντροφο του τηλεφωνικά ή μέσω διαδικτύου
  • Δυσκολία ή αδυναμία να μείνει μόνος/η
  • Το άτομο έχει την ανάγκη να περνάει όλο του το χρόνο μόνο με τον ερωτικό του σύντροφο
  • Επιλογή συντρόφου που είναι καταπιεστικός, μη διαθέσιμος συναισθηματικά, ή προσβλητικός
  • Όταν έχει μια σχέση είναι αποκομμένος ή δυσαρεστημένος, όταν δεν έχει σχέση είναι απελπισμένος και μόνος

Χαρακτηριστικά σημάδια εξάρτησης στις ερωτικές σχέσεις

Τρόποι Αντιμετώπισης
Οι εξαρτητικές σχέσεις συχνά υποδηλώνουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη αυτοπεποίθησης στα άτομα που τη βιώνουν. Συχνά κατά τη παιδική ηλικία καλλιεργείται το αίσθημα του φόβου και της εγκατάλειψης κάτι που επηρεάζει σημαντικά την ενήλικη ζωή. Ένα άλλο σημαντικό παράγοντα αποτελεί η ύπαρξη ενός ψυχικού τραύματος κατά τη παιδική ηλικία που το άτομο τείνει να καλύψει δημιουργώντας σχέσεις εξάρτησης, μη θέλοντας να βιώσει και να αντιμετωπίσει όλα αυτά που του συμβαίνουν επικεντρώνεται συχνά σ΄ένα πρόσωπο απ' το οποίο εξαρτάται απόλυτα συναισθηματικά και ψυχικά.
Η εξάρτηση που βιώνει το άτομο μπορεί να αντιμετωπισθεί με συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία. Βασική προϋπόθεση επιτυχίας είναι το άτομο να αναγνωρίζει το πρόβλημα και να θέλει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες του. Η θεραπεία μπορεί να γίνεται σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο. Ιδιάιτερα οφέλιμο θα αποτελέσει η θεραπεία μ' ένα σύμβουλο ψυχικής υγείας ή ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή, όπου μέσα από τη συμβουλευτική και τη ψυχοθεραπεία το ίδιο το άτομο θα αναγνωρίσει τις εξαρτητικές σχέσεις που δημιουργεί αλλά και τα βαθύτερα ψυχικά θέματα που τον οδήγησουν στη δημιουργία τους. Στόχος είναι το άτομο να νιώσει απελευθέρωση, αυτοπεποίθηση και ασφάλεια καθώς και να εκπαιδευτεί εκ νέου στη δημιουργία υγιών σχέσεων.

Η σημασία της επιβράβευσης στον τρόπο εκδήλωσης της συμπεριφοράς των παιδιών

Η επιβράβευση αποτελεί σημαντικό κομμάτι στην ανατροφή των παιδιών. Δημιουργεί συναισθήματα σιγουριάς, ικανοποίησης, χαράς, ικανότητες αρκετά χρήσιμες που έχουν καθοριστική σημασία στην προσπάθεια τους να κατακτήσουν νέες δεξιότητες και εφόδια που θα χρειαστούν στο μέλλον.


Αρκετά παιδιά προκειμένου να κερδίσουν την αποδοχή των γονιών τους, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή τους και την επιδοκιμασία με διάφορους τρόπους. Άμεσα με αυτό τον τρόπο, επιδιώκουν να έχουν καλή σχέση με τους γονείς και επιδεικνύουν τις εκάστοτε επιθυμητές συμπεριφορές, αφού κατανοούν την εξάρτησή από αυτούς αναζητώντας την επιβράβευση και τον έπαινο, δυο βασικά συστατικά που τους παρέχουν αισθήματα ασφάλειας και σιγουριάς. Τα παιδιά μέσω των θετικών επιβεβαιώσεων και μηνυμάτων που δέχονται από γονείς και δασκάλους παίρνουν δύναμη και αναπτύσσουν την προσωπικότητά τους, αναγνωρίζουν τoν εαυτό τους, εντάσσονται στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.


Επιβραβεύοντας τα παιδιά φροντίζουμε να τους διδάξουμε ποιες είναι οι αποδεκτές και οι επιθυμητές συμπεριφορές αλλά και να εξηγήσουμε τις λογικές συνέπειες που φέρνει κάθε πράξη. Ενισχύουμε την αυτοεκτίμηση προσφέροντας τους την αποδοχή που έχουν ανάγκη, ακόμα και μπροστά σε άλλους ανθρώπους και μαθαίνοντάς τα να προσπαθούν. Δεν χρησιμοποιούμε την επιβράβευση για να τους αφαιρέσουμε την πρωτοβουλία ή για να συνδέσουν τη συμπεριφορά τους με την ικανοποίηση των γονιών. Εξάλλου αυτό που επιθυμούμε είναι ανεξάρτητα παιδιά με δικαίωμα επιλογών που έχουν τη συμπαράσταση και την αγάπη των γονιών.


Κύρια σημεία που πρέπει να γνωρίζουμε για την επιβράβευση. Συμβουλές για γονείς:
1. Να είστε συγκεκριμένοι: Αντί να πείτε «Είσαι πολύ καλός στο μπάσκετ», μπορείτε να πείτε «Έβαλες πολύ ωραίο καλάθι εχθές». Με τον τρόπο αυτό το παιδί αναγνωρίζει τι ακριβώς είναι αυτό που αξίζει επιβράβευση.
2. Να είστε ειλικρινείς και όταν επαινούμε δεν μακρηγορούμε και δεν ειρωνευόμαστε το παιδί. Ο έπαινος πρέπει πάντα να είναι γνήσιος. Τα παιδιά έχουν τον τρόπο να καταλαβαίνουν πότε δεν είμαστε αληθινοί και όταν το καταλαβαίνουν χάνουν την πίστη τους σε μας. Το ψέμα μπορεί να τους δημιουργήσει ανασφάλεια, μια που δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν πότε εννοούμε το «μπράβο» και πότε το «μη-μπράβοο».
3. Ενθαρρύνετε νέες δραστηριότητες και να δοκιμάσουν να νέα πράγματα: (πχ το να μάθουν ποδήλατο ή να δένουν τα κορδόνια τους). Επαινέστε τα ακόμη επειδή δεν φοβούνται να κάνουν λάθη.
4. Μην επιβραβεύετε το προφανές: Όταν το παιδί μάθει στους συνεχείς επαίνους, κάποια στιγμή αυτοί θα χάσουν το νόημα και τη σημασία τους .Φροντίζουμε ώστε το είδος της επιβράβευσης να εξαρτάται από την επιθυμητή συμπεριφορά του παιδιού.
5. Να λέτε μπράβο μόνον όταν το εννοείτε: Το να λέτε «μπράβο για την προσπάθειά σου!» όταν πραγματικά το παιδί έκανε σημαντική δουλειά, του δείχνει ότι οι αναγνωρίζουν την αξία των προσπαθειών του.
6. Επικεντρωθείτε στην διαδικασία: Επιβραβεύστε τα παιδιά για την προσπάθειά τους και όχι για τα έμφυτα ταλέντα τους. Δεν είναι όλα τα παιδιά ικανοί αθλητές ή άριστοι μαθητές ή εξαιρετικοί μουσικοί. Αλλά τα παιδιά που μαθαίνουν να δουλεύουν σκληρά και να επιμένουν έχουν ένα ιδιαίτερο ταλέντο, το οποίο αξίζει τον έπαινό σας.
7.Μαθαίνουμε να επιβραβεύουμε το παιδί αμέσως και κάθε φορά που εκδηλώνει την επιθυμητή συμπεριφορά π.χ. αν διστάσει να χτυπήσει ένα άλλο παιδί έστω και για ένα- δύο δευτερόλεπτα και μας κοιτάξει, είναι καλό να πούμε "μπράβο που το σκέφτηκες και πρόσεξες την/τον ..."
8.Δίνουμε κάθε φορά έναν συγκεκριμένο και χαρακτηριστικό έπαινο, συνοδευόμενο από χαμόγελο και οπτική επαφή
9.Αποφεύγουμε τους επαίνους που περιλαμβάνουν «όρους» και κρύβουν εκβιασμούς π.χ. «όταν φέρνεις καλούς βαθμούς σ'αγαπώ» .Το παιδί δεν πρέπει να συνδέσει τη θετική συμπεριφορά του με την υλική επιβράβευση γιατί έτσι μπορεί να φέρεται θετικά μόνο όταν ξέρει ότι θα υπάρχει επιβράβευση τέτοιου είδους. Πχ πρέπει να αποφεύγονται οι επιβραβεύσεις με φαγώσιμα είδη, (γιατί με αυτόν τον τρόπο αποκτά η σχέση του και εξάρτηση με το φαγητό) ή επιβραβεύσεις με χρηματική αμοιβή (για παράδειγμα, δεν πρέπει να του πούμε ποτέ: γράψε την εργασία σου, έναντι κάποιας αμοιβής γιατί αυτόματα δημιουργούμε μία κατάσταση στην οποία το παιδί κινητοποιείται από το χρήμα και όχι από τα θετικά συναισθήματα της επιτυχίας)
10.Διαχωρίζουμε την πράξη (καλή/ κακή) από αυτόν που την έκανε. Είναι καλό να μην επιβραβεύουμε μόνο την τέλεια συμπεριφορά, αλλά και την καλή προσπάθεια των παιδιών. Προσπαθούμε να εστιαστούμε στα πράγματα που το παιδί κάνει καλά,
11.Δείχνουμε και μαθαίνουμε στο παιδί να επαινεί το ίδιο τον εαυτό του κάθε φορά που καταφέρνει μια επιθυμητή συμπεριφορά.
12.Διαχωρίστε τη συμπεριφορά από τον χαρακτήρα του παιδιού και μην επιβραβεύετε χρησιμοποιώντας εκφράσεις που φανερώνουν εκβιασμό. Θα πρέπει να γίνει σαφές τόσο σε εσάς, όσο και στο παιδί, ότι αυτό που θα πρέπει να κρίνετε θετικά ή αρνητικά είναι η συμπεριφορά και όχι το πρόσωπο, δηλαδή το ίδιο το παιδί. Είναι πολύ διαφορετικό να πείτε στο παιδί «είσαι απαράδεκτος» από το να πείτε «αυτό που έκανες ήταν απαράδεκτο».