header-ps1

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ

 

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ

    Το σύνολο του πληθυσμού βιώνει έντονα την οικονομική και την ψυχολογική πίεση, που προέρχεται από την παρούσα κοινωνικό-οικονομική κατάσταση. Όλοι νιώθουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τα συναισθήματα αυτά, το ερώτημα όμως είναι για ποιο λόγο δεν υπάρχει κάποια ατομική ή συνολική αντίδραση σε όλη αυτή την πίεση. Αυτό που παρατηρούμε όχι μόνο δεν κάποια αντίδραση αλλά αντίθετα, μια ολοένα αυξανόμενη αποξένωση από τον περίγυρο (επαγγελματικό και προσωπικό) και ένα ενδιαφέρον σχετικό με την ατομική επιβίωση και όχι την κοινωνική.

     Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα ορίζεται με απλά λόγια ως κοινωνική κατάθλιψη. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο πλέον που υπερβαίνει το προσωπικό επίπεδο. Έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την απάθεια ,με μια σειρά αποτελέσματα ,όπως τα  αναφέρει ο κοινωνιολόγος Γρηγόριος Κάτσας : Όπως ένας ασθενής με κατάθλιψη χάνει το ενδιαφέρον για διάφορες δραστηριότητες της ζωής, έτσι και μία κοινωνική ομάδα αποσύρεται από την ενεργή συμμετοχή και αφήνεται στην όποια εξέλιξη την οποία όμως δεν ελέγχει. Η μη συμμετοχή στα κοινά είτε ενσυνείδητα είτε ασυνείδητα είναι ενδεικτική μιας κοινωνικής παθολογίας και όχι έλλειψης ατομικού χαρακτήρα. Με βάση τα παραπάνω είναι αναμενόμενο να αυξάνονται τα επίπεδα απάθειας προς την συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα. Αυτό αποτελεί ένα παράδοξο. Σε περιόδους οικονομικής πίεσης, το αναμενόμενο είναι να στραφούν οι πολίτες κατά του πολιτικού συστήματος. Ως ένα βασικό σημείο αυτό έχει γίνει. Όμως, ο φόβος του αγνώστου και το αίσθημα αδυναμίας που προέρχεται από αυτό, καταλήγει σε μία αδρανοποίηση. Αυτή η αδρανοποίηση είναι η απάθεια προς τα κοινά λόγω της αυξανόμενης αποξένωσης. Εφόσον, λοιπόν υπάρχει αυξανόμενη αλλοτρίωση θα παρατηρήσουμε και μεγαλύτερα ποσοστά απάθειας.

   Το βασικό ερώτημα όμως που προκύπτει από όλα αυτά είναι τι κάνουμε; Πρώτον, είναι απαραίτητο να καταλάβουμε ότι ένας διαλυμένος ψυχολογικά και συναισθηματικά άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός σε κοινωνικό επίπεδο. Για αυτό λοιπόν, είναι καιρός να κάνουμε μια ουσιαστική στροφή για λίγο στον εαυτό μας και να φτιάξουμε ξανά τις βάσεις που θα μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε αυτή και όποια άλλη κρίση προκύψει στο μέλλον. Έτσι λοιπόν, μπορούμε να θέσουμε μια σειρά από προτεραιότητες:

1.      Αναγνώριση της κατάστασης. Δεν είναι δική μας η  συνολική ευθύνη για την κατάσταση που βιώνουμε. Επομένως, πρέπει να αποφορτιστούμε από τα συναισθήματα αυτοκατηγορίας.

2.      Επικοινωνία. Είναι θετικό να αποφορτίζουμε τα  συναισθήματα μας επικοινωνώντας με άλλους. Αυτοί οι άλλοι είναι είτε κοντινά μας άτομα που μπορούν να μας ακούσουν είτε κάποιος ειδικός σε θέματα πιο εξειδικευμένα.

3.      Σειρά προτεραιοτήτων και στόχοι. Από τη στιγμή που έχουμε αποφορτιστεί σε κάποιο βαθμό και  θα βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό να δούμε τι πραγματικά θέλουμε εμείς σε υλικό και συναισθηματικό επίπεδο και να το επιδιώξουμε με βάση τις δυνατότητες και τις δεξιότητες μας.

 

          Αυτές είναι κάποιες κατευθυντήριες γραμμές, που στοχεύουν στην ανασυγκρότηση και την ενδυνάμωση του ατόμου, με σκοπό να μειωθεί η πίεση που βιώνει και πιο συγκροτημένος πλέον να είναι σε θέση να επιλέξει, σε επόμενο στάδιο, την κοινωνική του αντίδραση. Μια επιλογή που μπορεί να εκφραστεί με μορφές αλληλεγγύης και βοήθειας , ενεργής ενίσχυσης των διεκδικήσεων των οικονομικών και επαγγελματικών του δικαιωμάτων αλλά  και με οποιοδήποτε άλλο τρόπο που θα διαφυλάξει την ατομική και ψυχική του ακεραιότητα.

 

 

ΚΑΡΓΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ